четверг, 14 апреля 2016 г.

Նարեն սրճարանում պարում էր

Dip'n'Dip-ում Նարեն կանգնել էր բազմոցին ու պարում էր՝ սրահի նստածների ուշադրությունը գրավելով:

Բավականին անկաշականդ էր, բայց հենց նկատեց, որ նկարում էր՝ ամաչեց: Բայց անծանոթներից չէր ամաչում :)

четверг, 7 апреля 2016 г.

Աշախատանքս ուշ վերջացնելու հետևանքը

Երեկ աշխատանքս ուշ վերջացրեցի. ՀՀ-ՌԴ վարչապետների համատեղ հայտարարությունը պիտի լուսաբանեի: Նարեի հետ հեռախոսով եմ խոսում.

-Նար ջան, ո՞նց ես:
-(Չի պատասխանում):
-Նար ջան, ի՞նչ ես անում:
-Ողբս դրել եմ, քեզ եմ ուզում...


понедельник, 28 марта 2016 г.

Նարեն բարեխղճության դասեր է տալիս

Հերթական քննչական գործողություններ կատարելուց հետո Նարեն պայուսակումս տեսավ օֆիսի ֆոտոապարատը, որը մոռացել էի պայուսակիցս հանել:
-Մամա, սա ի՞նչ ֆոտոապարատ ա:
-Գործի տեղինն ա, բալես:
-Բա ինչի՞ ես բերել, քեզ սովորացրել են, չէ՞, որ քոնը չի, մի վերցրու:

понедельник, 7 марта 2016 г.

Մահանոց

Երեկոյան քնելուց առաջ Նարեն նորից հիշեց, որ բժիշկներին չի սիրում: Ասում եմ. «Նար ջան, բայց ինչի՞ չես սիրում, տես տատիկն էլ է բժիշկ: Որ ինքը չգնա գործի, չբուժի, մարդիկ կմահանան»: Լեզվի սայթաքում էր, մահի, մեռնելու մասին, սովորաբար, չեմ խոսում իր հետ: Մի քանի վայրկյան դադար տվեց ու թե.

-Մամա, տատիկը մահանոցու՞մ ա աշխատում:

Հեշտությամբ բացատրեցի, որ մահանոց չի, հիվանդանոց է: Բայց, հետո էլ չկարողացա դուրս գալ մեռնելու ու մահի վերաբերյալ հարցերից տարափի տակից:

воскресенье, 28 февраля 2016 г.

четверг, 18 февраля 2016 г.

Ամբողջ օրը հեռու եմ...

Ափսեներն եմ լվանում, Նարեն անընդհատ գալիս-մտնում է թևիս տակ, խանգարում. «Նար ջան, հեռու գնա թևիս տակից»: Մի քանի վարկյան հետո նորից գալիս, խցկվում է թևիս տակ, ես նորից.

-Բալես, թևիս տակիս հեռու գնա:
-Դե ամբողջ օրը հեյու եմ էլի...

Ու մենակ Աստված գիտի, թե ես ինչ զգացի այս պատասխանը ստանալուց հետո: