Երեկոյան քնելուց առաջ Նարեն նորից հիշեց, որ բժիշկներին չի սիրում: Ասում եմ. «Նար ջան, բայց ինչի՞ չես սիրում, տես տատիկն էլ է բժիշկ: Որ ինքը չգնա գործի, չբուժի, մարդիկ կմահանան»: Լեզվի սայթաքում էր, մահի, մեռնելու մասին, սովորաբար, չեմ խոսում իր հետ: Մի քանի վայրկյան դադար տվեց ու թե.
-Մամա, տատիկը մահանոցու՞մ ա աշխատում:
Հեշտությամբ բացատրեցի, որ մահանոց չի, հիվանդանոց է: Բայց, հետո էլ չկարողացա դուրս գալ մեռնելու ու մահի վերաբերյալ հարցերից տարափի տակից:
-Մամա, տատիկը մահանոցու՞մ ա աշխատում:
Հեշտությամբ բացատրեցի, որ մահանոց չի, հիվանդանոց է: Բայց, հետո էլ չկարողացա դուրս գալ մեռնելու ու մահի վերաբերյալ հարցերից տարափի տակից:
Комментариев нет:
Отправить комментарий