Ափսեներն եմ լվանում, Նարեն անընդհատ գալիս-մտնում է թևիս տակ, խանգարում. «Նար ջան, հեռու գնա թևիս տակից»: Մի քանի վարկյան հետո նորից գալիս, խցկվում է թևիս տակ, ես նորից.
-Բալես, թևիս տակիս հեռու գնա:
-Դե ամբողջ օրը հեյու եմ էլի...
Ու մենակ Աստված գիտի, թե ես ինչ զգացի այս պատասխանը ստանալուց հետո:
Комментариев нет:
Отправить комментарий