Նարեն բարեխղճության դասեր է տալիս

Հերթական քննչական գործողություններ կատարելուց հետո Նարեն պայուսակումս տեսավ օֆիսի ֆոտոապարատը, որը մոռացել էի պայուսակիցս հանել:
-Մամա, սա ի՞նչ ֆոտոապարատ ա:
-Գործի տեղինն ա, բալես:
-Բա ինչի՞ ես բերել, քեզ սովորացրել են, չէ՞, որ քոնը չի, մի վերցրու:

Մահանոց

Երեկոյան քնելուց առաջ Նարեն նորից հիշեց, որ բժիշկներին չի սիրում: Ասում եմ. «Նար ջան, բայց ինչի՞ չես սիրում, տես տատիկն էլ է բժիշկ: Որ ինքը չգնա գործի, չբուժի, մարդիկ կմահանան»: Լեզվի սայթաքում էր, մահի, մեռնելու մասին, սովորաբար, չեմ խոսում իր հետ: Մի քանի վայրկյան դադար տվեց ու թե.

-Մամա, տատիկը մահանոցու՞մ ա աշխատում:

Հեշտությամբ բացատրեցի, որ մահանոց չի, հիվանդանոց է: Բայց, հետո էլ չկարողացա դուրս գալ մեռնելու ու մահի վերաբերյալ հարցերից տարափի տակից: