Էսօր Ծովիկ մորքուրի ծննդյան օրն էր ու Նարեն հեռվից հեռու տոնում էր` մահճակալին թռվռալով, ոգևորված խոսալով:
четверг, 28 августа 2014 г.
среда, 27 августа 2014 г.
Նապաստակի պոչիկը
Նարեն քնելուց առաջ պապայի հետ «Նապաստակն» էր արտասանում ու էդպես տպավորված քնել էր։ Առավոտյան արթնացավ, հագցրեցի շորերը, ու սանրը վերցրի, որմազերը հավաքեմ․
-Նար ջան, դե արի, մազերդ սիրուն պոչիկ անեմ։
-Ցէ, Նայեն ցէ ուզում պոցիկ օնենա։
-Ինչի՞, Նար ջան։
֊-Որ սոնիկը ցէ գա, Նայեի պօցիկը համփ անի, տանի։ ։)
-Նար ջան, դե արի, մազերդ սիրուն պոչիկ անեմ։
-Ցէ, Նայեն ցէ ուզում պոցիկ օնենա։
-Ինչի՞, Նար ջան։
֊-Որ սոնիկը ցէ գա, Նայեի պօցիկը համփ անի, տանի։ ։)
вторник, 26 августа 2014 г.
Սրիկան
Նարեն փիսոների հետ ոչ մի կերպ յոլա չի գնում: Հենց նստում են մի տեղ, գնում «փըստ-փեսը» է անում: Ու դրա արմատները, ենթադրում եմ, գալիս են նրանից, որ ճաշիկ ուտացնելուց շատ ենք ասում. «Փիսոն եկել է, որ քո ճաշիկն ուտի»:
Մի շրջան կար, որ երբ կատվին ուտելու մի բան էինք գցում, ուզում էր գնալ-խլել, նույնիսկ մի քանի անգամ կերամանի միջից ոսկորները հանեց :)
Երեկ երեկոյան էլ աստիճանի մոտ կռացել, նայում էր կատվին ու մեկ էլ պապիկի պես ասում է. «Օ՞յ ա կատուն, ի՞նչ ա անում սըյիկան էտեղ»:
Մի շրջան կար, որ երբ կատվին ուտելու մի բան էինք գցում, ուզում էր գնալ-խլել, նույնիսկ մի քանի անգամ կերամանի միջից ոսկորները հանեց :)
Երեկ երեկոյան էլ աստիճանի մոտ կռացել, նայում էր կատվին ու մեկ էլ պապիկի պես ասում է. «Օ՞յ ա կատուն, ի՞նչ ա անում սըյիկան էտեղ»:
понедельник, 25 августа 2014 г.
Նարեն հիշել էր Սոչին
Երեկ պապիկի ծնունդը նշելուց հետո բարձրացանք վերև քնելու, բայց Նարեն ոչ մի կերպ չէր ուզում բաժանվել պապիկից: Ու նույնիսկ հետևից ահագին երկար լացում էր: Լույսերն անջատեցինք, կամաց-կամաց խաղաղվեց:
Ու մեկ էլ. «Սուսոն օ՞յ ա»:
-Մոսկվա է գնացել:
-Ծովիկը օ՞յ ա գնացել:
-Ծովիկը Սոչիում ա:
-Ատոյը օ՞յ ա գնացել:
-Սոչիում ա, Նար ջան, մենք էլ գնա՞նք Սոչի:
-Հա:
-Ու՞մ մոտ գնանք:
-Գյետա տատիկի մոտ:
Հետո նորից հիշեց պապիկին, թնթկաց, թնթկաց ու հանգեց :)
Ու մեկ էլ. «Սուսոն օ՞յ ա»:
-Մոսկվա է գնացել:
-Ծովիկը օ՞յ ա գնացել:
-Ծովիկը Սոչիում ա:
-Ատոյը օ՞յ ա գնացել:
-Սոչիում ա, Նար ջան, մենք էլ գնա՞նք Սոչի:
-Հա:
-Ու՞մ մոտ գնանք:
-Գյետա տատիկի մոտ:
Հետո նորից հիշեց պապիկին, թնթկաց, թնթկաց ու հանգեց :)
среда, 13 августа 2014 г.
«Էլ ո՞վ դիմանա»
Տատիկ-Նարե ջան, մեռնեմ ջանիդ, ես քեզ ինչքա՜ն եմ սիրում…
Նարե- էյ ո՞վ դիմանա։)
Ու մենք բոլորս չենք հավատում ականջներիս։))) #Նարե
Նարե- էյ ո՞վ դիմանա։)
Ու մենք բոլորս չենք հավատում ականջներիս։))) #Նարե
понедельник, 11 августа 2014 г.
Առաջին
Մի քանի գրառում արել եմ թղթի վրա` Նարեի մասին, բայց, կարծես ժամանակն իրենն է թելադրում: Թուղթ, գրիչ... Չգիտեմ, ինձ համար միշտ հաճելի է եղել գրիչ վերցնելն ու հաճելի բաների մասին գրելը, բայց, այո, զարգացումը դրանք հին ու ոչ պրակտիկ են դարձրել:
Իմ Նարեի ավանդական օրագիրն, իհարկե, կա, միգուցե, դեռ շատ անգամներ կհաջողացնեմ ժամանակ գտնել ու գրիչով թղթի վրա գրառումներ անել, բայց այսպես, օնլայն, բալիկիս թոթավախոսությունն արձանագրելն ավելի հեշտ կլինի :Ճ
Ու էդպես: Իմ Նարեն արդեն ոչ միայն թոթավախոսում, այլև հակաճառում ու ինքնուրույն մտքեր է արտահայտում :Ճ
Իմ Նարեի ավանդական օրագիրն, իհարկե, կա, միգուցե, դեռ շատ անգամներ կհաջողացնեմ ժամանակ գտնել ու գրիչով թղթի վրա գրառումներ անել, բայց այսպես, օնլայն, բալիկիս թոթավախոսությունն արձանագրելն ավելի հեշտ կլինի :Ճ
Ու էդպես: Իմ Նարեն արդեն ոչ միայն թոթավախոսում, այլև հակաճառում ու ինքնուրույն մտքեր է արտահայտում :Ճ
Կարոտած Նարե
Նարե. «Պապի՜կ, Նայիկը քիզ կայոտեյ ա՜։ Պապիկ ձան, օ՞նց իս, Նայիկը լավ ա, դու օ՞նց իս»։ #Նարե
Подписаться на:
Комментарии (Atom)